Zwitserse school1950-1970
In de jaren 50 van de 20e eeuw ontstond in Zwitserland en Duitsland een designbeweging die de Zwitserse school werd genoemd. Een betere naam is misschien de internationale typografische stijl. De objectieve helderheid van deze stroming kreeg wereldwijd bekendheid en was twee decennia lang een drijvende kracht. Ook nu heeft de stijl nog invloed. Typerend voor deze stijl zijn de visuele eenheid van vormgeving die bereikt wordt door de asymmetrische rangschikking van de verschillende elementen op een mathematisch geconstrueerde rasterstructuur, objectieve fotografie en het aanbieden van heldere visuele en geschreven informatie. Helderheid en orde waren het ultieme streven van de Zwitserse school. De schreefloze letter was in die tijd het symbool van vooruitstrevendheid en met een mathematisch raamwerk kon informatie leesbaar en harmonieus gerangschikt worden. Een essentieel onderdeel van deze stijl was de beroepshouding van de vroege pioniers. Zij definieerden design als een sociaal nuttige en belangrijke activiteit en verwierpen persoonlijke expressie en excentrieke oplossingen. Zij kozen een universelere en wetenschappelijker aanpak voor het oplossen van vormgevingsproblemen.
De wortels van de Zwitserse school lagen bij
De Stijl, het
Bauhaus en de nieuwe typografie van de jaren 20 en 30. Twee Zwitserse ontwerpers die aan het
Bauhaus hadden gestudeerd, Theo Ballmer (1902-1965) en Max Bill (1908-1994), vormden de schakel tussen het vroegere constructivistische grafische design en de nieuwe beweging die na de Tweede Wereldoorlog ontstond. De Zwitserse school had in de jaren 60 en 70 ook grote invloed op Amerikaanse ontwerpers, nadat de stijl over de hele wereld invloed had gekregen. De beweging begon in Zwitserland en Duitsland, maar reikte al snel over de grenzen en groeide uit tot
internationale stijl met over de hele wereld talrijke aanhangers. Het internationale succes van de school was mede het gevolg van de eendracht en orde die de stijl karakteriseren. Hun leer sloeg vooral aan in landen waar men twee- of zelfs drietalig was, zoals in Canada en Zwitserland. De Zwitserse school maakte het voor ontwerpers mogelijk grote hoeveelheden informatie - denk bijvoorbeeld aan verkeersborden - een eenduidige en coherente vorm te geven. Ernst KeIler (1891-1968), vooral verantwoordelijk voor de disciplinaire kwaliteit waarmee de school bekend werd, meende dat de oplossing voor het ontwerpprobleem uit de inhoud moest komen. In de jaren 50 verspreidde de invloed van de stijl zich via het tijdschrift New Graphic Design, dat in 1959 voor het eerst verscheen, terwijl het grafische werk van vertegenwoordigers van de Zwitserse School in 1939 op de Swiss National Exhibition tentoon werd gesteld.